Αποκόρωνας: Το νερό παραμένει στα χέρια της κοινωνίας
Με προσωπική δήλωση που δημοσιεύτηκε στις 3 Αυγούστου 2026, ο Δήμαρχος Αποκορώνου Χαράλαμπος Κουκιανάκης έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: το νερό ανήκει στους κατοίκους αυτής της περιοχής και δεν πρόκειται να μετατραπεί σε εμπόρευμα.
Αφορμή αποτέλεσε νέα εθνική νομοθετική ρύθμιση που αφορά τις Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ). Χωρίς να αναλύει τις συγκεκριμένες διατάξεις, ο Δήμαρχος απαντά με θέση που δεν αφήνει περιθώριο παρερμηνείας: ο Αποκόρωνας δεν θα επιτρέψει να ξεφύγει το νερό από τον δημόσιο έλεγχο.
Τι σημαίνει αυτό για κάθε κάτοικο
Ο Δήμαρχος χαράσσει μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για τη διαχείριση του νερού. Υπό δημόσιο έλεγχο, κάθε άνθρωπος στον Αποκόρωνα — οικογένειες, αγρότες, επαγγελματίες — είναι δικαιούχος με εγγυημένη πρόσβαση σε καθαρό και προσιτό νερό. Υπό ιδιωτικό μοντέλο, ο ίδιος αυτός άνθρωπος γίνεται πελάτης, εκτεθειμένος στους νόμους της αγοράς.
«Όταν το νερό μετατρέπεται σε εμπόρευμα, ο πολίτης από δικαιούχος γίνεται πελάτης», γράφει ο Κουκιανάκης. «Και αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.»
Γιατί ιδρύθηκε η ΔΕΥΑ Αποκορώνου
Η ίδρυση της ΔΕΥΑ Αποκορώνου περιγράφεται από τον Δήμαρχο ως συνειδητή στρατηγική επιλογή. Στόχος ήταν να τεθούν κανόνες για τη διαχείριση του νερού, να διεκδικηθούν χρηματοδοτήσεις, να υλοποιηθούν έργα υποδομής και να διασφαλιστεί ότι κάθε δημότης θα συνεχίσει να έχει πρόσβαση σε ποιοτικό, ασφαλές και επαρκές νερό.
Ο Δήμαρχος αναφέρεται σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις και έργα που έχουν ήδη υλοποιηθεί, καθώς και στη συνεχή αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών με σύγχρονες υποδομές.
Υποχρέωση απέναντι στις επόμενες γενιές
Ο Δήμαρχος θέτει την προστασία του νερού σε ηθικό επίπεδο: δεν είναι απλώς διοικητική επιλογή, αλλά χρέος απέναντι σε όλους όσοι θα ζήσουν αύριο σε αυτήν τη γη.
Για τους κατοίκους του Αποκορώνου το πρακτικό νόημα είναι σαφές: οι υπηρεσίες νερού παραμένουν υπό δημόσια διαχείριση, οι επενδύσεις σε υποδομές συνεχίζονται και ο Δήμος θα αντισταθεί σε κάθε πίεση που θα μπορούσε να οδηγήσει στην εμπορευματοποίηση αυτού του ζωτικού πόρου.